Η Διχοτομία της Ψυχής
Στο ένα χέρι ο ζυγός, το πέτρινο το χρέος,
νόμος βαρύς, αλύγιστος, μια εντολή βουβή,
που της λογικής το πρόσταγμα υψώνει ως το δέος
και την ορμή της ύπαρξης τη θέλει υποταγή.
Μα στην καρδιά ο ίμερος σαν οίστρος αναβλύζει,
μια έφεσις ακατάσχετη, μια άναρχη φλόγα,
που τους φραγμούς του «πρέπει» με μια πνοή λυγίζει
και στης επιθυμίας το φως ζητάει μια νέα ρόγα.
Παλίρροια η λαχτάρα μου, ο βράχος η ειμαρμένη,
πέδιλα από μόλυβδο και πτήση στο κενό,
είναι η ψυχή μια θάλασσα, στα δύο χωρισμένη,
που άλλο ζητά στη γη να βρει κι άλλο στον ουρανό.
— Γρήγορη Δάλλη
