Σκέψεις που έγιναν πράξεις και πράξεις που έγιναν σκέψεις
Όνειρα που έγιναν εικόνες και εικόνες που έγιναν όνειρα
"Ανάμεσα στις μνήμες, τα όνειρα, τις επιθυμίες και τις τύψεις, ποιος είναι σίγουρος για το τι στα αλήθεια συνέβη;"
Luis Bunuel
'Μα τις υποσχέσεις σου πάντα να κρατάς μου έμαθες'
Αν τα καταφέρεις εσύ, θα σε ξεχάσω και εγώ
ίσως αληθινά , ίσως όχι, μα τις υποσχέσεις να τιμώ
σου είχα μάθει.
Η μονή αλήθεια είναι η αλήθεια μας.
Είναι βαρύ το αύριο για να σε κουβαλήσω από το χτες μου
στο υπόσχομαι.
Γ.Δάλλης
Τρίτη 17 Ιανουαρίου 2012
Come all you good workers
Good news to you I'll tell
Of how the good old union
Has come in here to dwell
Ελάτε όλοι οι καλοί εργάτες,
Έχω καλά νέα να σας πω,
Πως το συνδικάτο
Ήρθε εδώ για να παλέψει.
Which side are you on boys?
Which side are you on?
Με ποιά πλευρά είστε, παιδιά;
Με ποιά πλευρά είστε;
My daddy was a miner
He's now in the air and sun
He'll be with you fellow workers
Until the battle's won
Ο πατέρας μου ήταν ανθρακωρύχος,
Τώρα είναι στον αέρα και τον ήλιο.
Θα είναι μαζί σας, εργάτες
μέχρι να κερδηθεί η μάχη.
Which side are you on boys?
Which side are you on?
Με ποιά πλευρά είστε, παιδιά;
Με ποιά πλευρά είστε;
They say in Harlan County
There are no neutrals there
You'll either be a union man
Or a thug for J.H.Claire
Λένε ότι στην επαρχία Harlan
κανείς δεν είναι ουδέτερος.
Είτε θα είσαι του συνδικάτου
είτε φονιάς του J.H. Claire
Which side are you on boys?
Which side are you on?
Με ποια πλευρά είστε, παιδιά;
Με ποιά πλευρά είστε;
Oh workers can you stand it?
Oh tell me, how you can?
Will you be a lousy scab
Or will you be a man?
Εργάτες, μπορείτε να το ανεχτείτε;
Πείτε μου, πως μπορείτε;
Θα είστε άθλιοι απεργοσπάστες,
Ή θα είστε άντρες;
Which side are you on boys?
Which side are you on?
Με ποια πλευρά είστε, παιδιά;
Με ποιά πλευρά είστε;
Don't scab for the bosses
Don't listen to their lies
Poor folks ain't got a chance
Unless they organize
Μην γίνεστε απεργοσπάστες για τα αφεντικά,
Μην ακούτε τα ψέμματά τους.
Οι φτωχοί δεν έχουν ελπίδα
αν δεν οργανωθούν
Το τραγούδι γράφτηκε από την Florence Reece, κόρης ανθρακωρύχου και συζύγου του Sam Reece, επίσης ανθρακωρύχου και μέλους του συνδικάτου UMW. Καθώς ο Sam έλειπε από το σπίτι, οι union busters αρκέστηκαν στο να τρομοκρατήσουν και να χτυπήσουν την γυναίκα του και τα παιδιά του. Το ίδιο βράδυ, η Reece έγραψε τους στίχους του Which side are you on, πάνω σε ένα ημερολόγιο και μελοποίησε βασιζόμενη σε κάποιον εκκλησιαστικό ύμνο των Βαπτιστών.
Ζουν δίπλα σου. Κοιμούνται δίπλα σου. Πριν χρόνια έμεναν απέναντι σου. Τώρα μένουν σε παγκάκια, σε κουτιά, σε πλατείες σε εισόδους πολυκατοικιών. Και; Τι να κάνω εγώ; Εγώ φταίω; Για να βρέθηκαν σε αυτήν την κατάσταση κάτι θα έκαναν λάθος. Κάπου θα φταίνε αυτοί. Οπότε; Τι να κάνω εγώ; Δικό τους πρόβλημα. Ζήτησα εγώ από κανέναν βοήθεια; Αν ζητήσω, τότε να το κουβεντιάσουμε. Κάπως έτσι σβήνει στο μυαλό μας η ένοχη μας για τους άστεγους.
Δεν είναι, όμως, το συναίσθημα της ενοχής που μας κάνει να ασχολούμαστε με το θέμα αυτό άλλα αυτό που λέγεται ανθρωπιά. Ένα συναίσθημα όπως αυτό της πείνας, της δίψας και των υπολοίπων. Ένα συναίσθημα που έχουμε αρχίσει και χάνουμε σιγά-σιγά. Ίσως από τα ανώτερα συναισθήματα που μπορούμε να αισθανθούμε και να ικανοποιήσουμε. Το θέμα των άστεγων σε μια χώρα που δεν λειτουργεί τίποτα, μόνο από την μικρή βοήθεια όλων μας μπορεί να θεραπευτεί σταδιακά. Περιμένετε από δημάρχους και από πρωθυπουργούς λοταρίας να λύσουν το πρόβλημα; Καλύτερα να ταΐσουμε και ξεδιψάσουμε ένα συναίσθημα δικό μας, αυτό της ανθρωπιάς. Έτσι και εμείς θα αισθανθούμε καλύτερα, αλλά και η παραμικρή βοήθειά μας θα ζεστάνει όχι τόσο τους αστέγους αλλά κυρίως εμάς.
Δεν γράφω το κείμενο αυτό σαν καλός συνάνθρωπος. Ούτε ως παράδειγμα προς μίμηση. Άπλα κάποιες λύσεις πρέπει και μπορούμε να τις βρούμε μόνοι μας. Το παραπάνω τραγούδι έχει γραφτεί για το συγκεκριμένο θέμα. Για όλους εμάς που βλέπουμε και κλείνουμε τα μάτια μας. Για εμάς, τους άστεγους της ανθρωπιάς μας.
Μια μέρα σ’εβαλα ζωή στην ζυγαριά
Και δεν κουνήθηκε η βελόνα ούτε λίγο
Δεν είχες βάρος ,δεν είχες τύχη και χαρά
Ούτε ελπίδα πως θα άλλαζες πριν φύγω.
Δεν είχες όνειρα ,η κάτι να πιαστώ
Κάτι που να’λεγα ζωή ,σου βγάζω το καπέλο
Όλα στο μαύρο γύρω μου, νομίζω θα χαθώ
Τέτοια ζωή δεν την μπορώ και δεν την θέλω
Για δες καλύτερα ,μου λέει η ζωή
Μάθε επιτέλους τι θα πρέπει να ζυγίσεις
Η ζυγαριά που μ’εβαλες δεν είναι η σωστή
Τον εαυτό σου ζύγισε, πως θες εσύ να ζήσεις
Εσύ είσαι εγώ και εγώ είμαι εσύ
Πονάς εσύ και εγώ μαζί σου υποφέρω
Τα λάθη όμως που έκανες, δεν κάναμε μαζί
Άλλη ζωή θα ήθελα και γω να σου προσφέρω
Πρέπει να μάθεις, την ζωή να αγαπάς
Τα όνειρα σου τελικά , σε ποιους θα τα χαρίζεις
Μες στο μυαλό σου με ελπίδες να μεθάς
Κι όχι την ίδια σου ζωή εσύ να βρίζεις
Θα βρεις χαρά και στου ανέμου την δροσιά
Υπάρχει ελπίδα σε’να λουλούδι που ανθίζει
Πως χαίρεται ο αετός που πάνω σου πετά
Ένα παιδί γεννήθηκε, μην λες πως δεν αξίζει
Δεν φταίω εγώ για τις δικές σου επιλογές
Αν δεν σου ήρθανε καλά, τι σκύβεις το κεφάλι
Πάρε την δύναμη από τις δικές μου ομορφιές
Εγώ σε θέλω νικητή, να σηκωθείς και πάλι
Γύρω σου σκόρπισα χαρές μα δεν κοιτάς
Απλόχερα στα όνειρα σου ελπίδες βάζω
Μάθε να βλέπεις καθαρά ,όταν μ’ αναζητάς
Εγώ για σεναν είμαι εδώ ,μα δεν με βλέπεις ….που υπάρχω!!!
Βόρειος καημός και ψηλός γκρεμός
όλα δείχνουν εδώ πάνω
σάπια φρούτα εκεί χάμω
και δε βλέπω φως.
Και θέλω να 'ρθω να σου πω
πως το φεγγάρι εδώ γελάει
και απ' το κλάμα με φιλάει
γιατί όταν σ' άκουσα να κλαις
άναψαν μέσα μου φωτιές
αφού το δάκρυ σε γερνάει.
Βόρειος καημός, γέροντας γιατρός
όλα δείχνουν γιατρεμένα
κι απ' το πείσμα, κι απ' το ψέμα
Καθαρός καιρός, καθαρός καιρός.
Θάλασσα, ουρανός, σκοτάδι και φως, η μέρα κυλάει
να κοιτάζουμε εμπρός, δε γίνεται αλλιώς
το δάκρυ πια δε μας πάει.
Βρέθηκα σε κύκλο σκοτεινό στ' όνειρο που είδα χθες το βράδυ
κι ήμουνα απ' τη μια του κύκλου εγώ κι εγώ από την άλλη
κι ήμουνα απ' τη μια του κύκλου εγώ ήμουνα εγώ κι από την άλλη
έτοιμος να μου αποκριθώ και να ρωτήσω πάλι
κι ύστερα χάθηκα μακριά, χάθηκα σε ολάνθιστα περιβόλια,
παρέα με τους δερβίσηδες γύρω από τη φωτιά, χορεύοντας και τραγουδώντας
έιβαλα χορεύοντας και τραγουδώντας, έιβαλα χορεύοντας και τραγουδώντας.
Κι είδα ένα παιδί, μικρό παιδί που έπαιζε και μου 'ριχνε στα ζάρια
το ύστερο του πόθου μου φιλί, τα πρώτα παιδικά μου χάδια
κι εκεί- εκείνη τη στιγμή άκουγα να τραγουδάνε εντός μου,
ο ύπνος με το θάνατο μαζί, τραγούδια του ερωτός μου
κι ύστερα πάλι ξαφνικά, χάθηκα σε ολάνθιστα περιβόλια,
παρέα με τους δερβίσηδες γύρω από τη φωτιά, χορεύοντας και τραγουδώντας
έιβαλα χορεύοντας και τραγουδώντας.
Κι είδα τις ελπίδες μας σκιές, βάδιζαν αμίλητα εμπρός μου,
σύμβολα, σημεία και μυστικές μορφές αυτού του μάταιου κόσμου
και είκοσι αιώνες σκοτεινοί έφταναν στο τέλος τους πια τώρα
κι από 'ναν κόσμο σ' άλλονε τελικά, εμείς, περνάμε, λέει, ώρα την ώρα
κι ύστερα πάλι ξαφνικά, χάθηκα σε ολάνθιστα περιβόλια,
παρέα με τους δερβίσηδες γύρω από τη φωτιά, χορεύοντας και τραγουδώντας
έιβαλα χορεύοντας και τραγουδώντας, έιβαλα χορεύοντας και τραγουδώντας.
Βρέθηκα σε κύκλο σκοτεινό στ'όνειρο που είδα χθες το βράδυ
κι ήμουνα απ' τη μια του κύκλου εγώ κι εγώ από την άλλη
πες μου τι είν' αυτά που βλέπω εδώ, πρόφτασα να πω στον εαυτό μου,
μη μιλάς μον' κοίτα και πέρνα λέει αυτός και βγήκα από τ' όνειρό μου.
Με πάει ψηλά στον ουρανό
Μου λέει τώρα γκρεμίσου
Και 'γω σαν άστρο ρίχνομαι
Κι ακούω την ευχή σου...
