,...ξέρει απ΄ έξω το ποίημα.....

Ε λοιπόν θα το ξέρεις,
το έξυπνο χρήμα έχει στέκι του στις μητροπόλεις,
στο χρυσό του το νήμα σε τυλίγει σαν θύμα,
με την πρώτη σε ρίχνει ματιά.

Ε λοιπόν να το ξέρεις,
το βρώμικο χρήμα περπατάει στις άρρωστες πόλεις
έχει σίγουρο βήμα,ξέρει απ΄ έξω το ποίημα
και σε παίρνει με μια σαϊτιά.

Κι΄ όταν το σκέφτομαι βρέχει σφυριά,
βρέχει καρφιά κι΄ ένα δάκρυ.
Είμαι μονάχος, στέκω μακριά,
βουβός, εκεί σε μιαν άκρη.

Ε λοιπόν να το ξέρεις,
θα ζητάς διψασμένος ένα όνειρο στις μητροπόλεις,
μα θα είσαι δεμένος κι΄ από χέρι χαμένος
στης ζωής τη μεγάλη ζαριά.

Ε λοιπόν θα το ξέρεις,
εραστής πουλημένος θα γυρίζεις στις άχρωμες πόλεις
απ΄ τους φίλους σου ξένος στη γωνιά ξεχασμένος
και στης όχθης την άλλη μεριά.

Κι΄ όταν το σκέφτομαι βρέχει σφυριά,
βρέχει καρφιά κι΄ ένα δάκρυ.
Είμαι μονάχος, στέκω μακριά,
βουβός, εκεί σε μιαν άκρη.

Σε λάθος στιγμή.

Έκανε πάντα τα πάντα για να είναι κοντά. 

Βάδιζε στα ίδια βήματα και ας από την χαραμάδα, μόνο το φως έβλεπε.

Είχε το θάρρος να λέει ότι η ψυχή πρόσταζε.

Ζητούσε μόνο να τον νιώσει,
το σ΄αγαπώ   πάντα σε λάθος στιγμές ξεστόμιζε

όχι από την ανάγκη που μας κάνει να το λέμε

Η μοναξιά δεν είναι η ανάγκη του σ΄αγαπώ.

"Σ΄αγαπώ και στις λάθος στιγμές που το ξεστομίζω"

Κανείς να μην το ακούσει παρά μόνο να το νιώθει, στις δύσκολες ώρες
στις στιγμές που η λογική  κλείνει τα μάτια της  ψυχής

Χρειάζεται να το ακούς, μα προπάντων με εκείνα τα μάτια να το βλέπεις.
Στις λάθος στιγμές ένα σ΄αγαπώ πόσο σωστά προσφέρεται από ψυχή σε ψυχή
Στις λάθος στιγμές η κραυγή του για σένα

Στην μόνη... της ζωής του.. σωστή στιγμή ας λάθος... το ξεστομίζει
 ...εσύ να τον ακούς. 

Χρειάζεται να τον ακούς, μα προπάντων με εκείνα τα μάτια να το βλέπεις.
Στις λάθος στιγμές ένα σ΄αγαπώ πόσο σωστά προσφέρεται  από ψυχή για ψυχή.
Να τον βλέπεις όταν σε λάθος στιγμές την ψυχή του σου προσφέρει  

Όχι από την ανάγκη μας την μοναξιά ερωτά να κανουμε 
παρά μονάχα ότι η ψυχή προστάζει,
Σε λάθος στιγμή το μόνο που να  μέτρα   σ΄αγαπώ να ναι, σε λάθος στιγμή.
Γ.Δάλλης







                                                                      































 

Πλατάνια ψηλά να αγαπάς

                                    

                                Είχε μάθει να δίνεται,να γίνεται οχι σαν του σκυλιού το δόσιμο

                                                                  όχι ότι οι άνθρωποι χρειαζόταν να θέλουν.

                                               Ήταν πιο βαθύ, πλημμυρισμένος αγάπη πάντα έστεκε

                                                                                 τόσο πολύ που έμοιαζε  πλατάνι.

                                    Τα πλατάνια εκεί στέκουν τεράστια, νεράκι χρειάζονται μόνο

                                                                                μα και όταν αυτό στερέψει, πάλι....

                                                Δεν φεύγουν δεν καμπουριάζουν στον καιρό μονάχα 

                                                                           τις ρίζες τους πιο μακρυά στέλνουν.

                                                    Αν ψηλό πλατάνι δείτε  μην του πείτε γιατί  στέκει...

                                                                                        θρόισμα θα ναι η απάντηση...

                                                                                                         παλάμες δυνατές

                                                                                                             το άγγιγμα του.

                                      Και αν άνθρωποι το ρυάκι που το πλατάνι πότιζε, υπήρξατε

                                                                            και κυλήσατε μακρυά την θάλασσα

                                                                                                                      να βρείτε.

                                              Και αν η αλμυρά της δεν ήταν η γλυκιά σας προσμονή 

                                                                                  τότε  βροχή γυρίστε στο ακίνητο 

                                                                                                          που πάντα στέκει  

                                                                                                                         πλατάνι.

                                                           

                                                                              Γρηγόρης Δάλλης  

           
 

Στην κόλαση έχει παγωνιά, 'να το θυμάσαι'...

                                                                                                    photo by Eikoh Hosoe         

Τις κρύες νύχτες μόνο η ψυχή μπορεί να τις ζεστάνει .

Τα μαύρα βράδια τα σκοτεινά  μια σκέψη να τα κάψει
μπορεί.

Έτσι λοιπόν μένω ζεστός...ναι... μπορώ να διακρίνω στο
σκοτάδι.

Η πρώτη ύλη και η τελευταία ...πάντα χαρακτήριζε τα βασικά  στοιχειά της ζωής..
εσύ.

Μου μένει η ανάσα για να διατηρώ την φλόγα, ...θέλει αέρα η φωτιά...
εγώ.


Στην κόλαση έχει παγωνιά, 'να το θυμάσαι'...



Να καιγόμαστε αξίζει.
Γ.Δάλλης 

 

Off

                                                                         OFF

Αλλάζει Ξέχνα το.

Οτι μπορώ

να αγαπώ και αύριο.
Θυμήσου ότι το χτες  αλλάζει

το βαρύ το αύριο μας.

Ορκίσου ότι μπορείς να με ξεχάσεις.

όχι αληθινά.. 

'Μα τις υποσχέσεις σου πάντα να κρατάς μου έμαθες' 

 

Αν τα καταφέρεις εσύ, θα σε ξεχάσω και εγώ

ίσως αληθινά , ίσως όχι, μα τις υποσχέσεις να τιμώ

σου είχα μάθει.

Η μονή αλήθεια είναι η αλήθεια μας.

Είναι βαρύ το αύριο για να σε κουβαλήσω από το χτες μου

στο υπόσχομαι.

Γ.Δάλλης

 

Come all you good workers

Good news to you I'll tell

Of how the good old union

Has come in here to dwell

Ελάτε όλοι οι καλοί εργάτες,

Έχω καλά νέα να σας πω,

Πως το συνδικάτο

Ήρθε εδώ για να παλέψει.

Which side are you on boys?

Which side are you on?

Με ποιά πλευρά είστε, παιδιά;

Με ποιά πλευρά είστε;

My daddy was a miner

He's now in the air and sun

He'll be with you fellow workers

Until the battle's won

Ο πατέρας μου ήταν ανθρακωρύχος,

Τώρα είναι στον αέρα και τον ήλιο.

Θα είναι μαζί σας, εργάτες

μέχρι να κερδηθεί η μάχη.

Which side are you on boys?

Which side are you on?

Με ποιά πλευρά είστε, παιδιά;

Με ποιά πλευρά είστε;

They say in Harlan County

There are no neutrals there

You'll either be a union man

Or a thug for J.H.Claire

Λένε ότι στην επαρχία Harlan

κανείς δεν είναι ουδέτερος.

Είτε θα είσαι του συνδικάτου

είτε φονιάς του J.H. Claire

Which side are you on boys?

Which side are you on?

Με ποια πλευρά είστε, παιδιά;

Με ποιά πλευρά είστε;

Oh workers can you stand it?

Oh tell me, how you can?

Will you be a lousy scab

Or will you be a man?

Εργάτες, μπορείτε να το ανεχτείτε;

Πείτε μου, πως μπορείτε;

Θα είστε άθλιοι απεργοσπάστες,

Ή θα είστε άντρες;

Which side are you on boys?

Which side are you on?

Με ποια πλευρά είστε, παιδιά;

Με ποιά πλευρά είστε;

Don't scab for the bosses

Don't listen to their lies

Poor folks ain't got a chance

Unless they organize

Μην γίνεστε απεργοσπάστες για τα αφεντικά,

Μην ακούτε τα ψέμματά τους.

Οι φτωχοί δεν έχουν ελπίδα

αν δεν οργανωθούν

 

Το τραγούδι γράφτηκε από την Florence Reece, κόρης ανθρακωρύχου και συζύγου του Sam  Reece, επίσης ανθρακωρύχου και μέλους του συνδικάτου UMW. Καθώς ο Sam έλειπε από το   σπίτι, οι union busters αρκέστηκαν στο να τρομοκρατήσουν και να χτυπήσουν την γυναίκα του   και τα παιδιά του. Το ίδιο βράδυ, η Reece έγραψε τους στίχους του Which side are you on,  πάνω σε ένα ημερολόγιο και μελοποίησε βασιζόμενη σε κάποιον εκκλησιαστικό ύμνο των Βαπτιστών.

 

 

 

Για εμάς, τους άστεγους της ανθρωπιάς μας.

Ζουν δίπλα σου. Κοιμούνται δίπλα σου. Πριν χρόνια έμεναν απέναντι σου. Τώρα μένουν σε παγκάκια, σε κουτιά, σε πλατείες σε εισόδους πολυκατοικιών. Και; Τι να κάνω εγώ; Εγώ φταίω; Για να βρέθηκαν σε αυτήν την κατάσταση κάτι θα έκαναν λάθος. Κάπου θα φταίνε αυτοί. Οπότε; Τι να κάνω εγώ; Δικό τους πρόβλημα. Ζήτησα εγώ από κανέναν βοήθεια; Αν ζητήσω, τότε να το κουβεντιάσουμε. Κάπως έτσι σβήνει στο μυαλό μας η ένοχη μας για τους άστεγους.

Δεν είναι, όμως, το συναίσθημα της ενοχής που μας κάνει να ασχολούμαστε με το θέμα αυτό άλλα αυτό που λέγεται ανθρωπιά. Ένα συναίσθημα όπως αυτό της πείνας, της δίψας και των υπολοίπων. Ένα συναίσθημα που έχουμε αρχίσει και χάνουμε σιγά-σιγά. Ίσως από τα ανώτερα συναισθήματα που μπορούμε να αισθανθούμε και να ικανοποιήσουμε. Το θέμα των άστεγων σε μια χώρα που δεν λειτουργεί τίποτα, μόνο από την μικρή βοήθεια όλων μας μπορεί να θεραπευτεί σταδιακά. Περιμένετε από δημάρχους και από πρωθυπουργούς λοταρίας να λύσουν το πρόβλημα; Καλύτερα να ταΐσουμε και ξεδιψάσουμε ένα συναίσθημα δικό μας, αυτό της ανθρωπιάς. Έτσι και εμείς θα αισθανθούμε καλύτερα, αλλά και η παραμικρή βοήθειά μας θα ζεστάνει όχι τόσο τους αστέγους αλλά κυρίως εμάς.

Δεν γράφω το κείμενο αυτό σαν καλός συνάνθρωπος. Ούτε ως παράδειγμα προς μίμηση. Άπλα κάποιες λύσεις πρέπει και μπορούμε να τις βρούμε μόνοι μας. Το παραπάνω τραγούδι έχει γραφτεί για το συγκεκριμένο θέμα. Για όλους εμάς που βλέπουμε και κλείνουμε τα μάτια μας. Για εμάς, τους άστεγους της ανθρωπιάς μας.

πηγη http://www.jumpingfish.gr