Είσαι λοιπόν

η εντός μου προβολή
μιας άλλης παρουσίας
ή μήπως
του εαυτού μου αντικατοπτρισμός;

Δικό σου είναι αυτό το ήπιο φως
ή το αντιφέγγισμα είναι
του μέσα μου αινιγματικού
κι ανεξιχνίαστου όντος;

Πού σβήνονται τα σύνορα
της ύπαρξής μου
και πού αρχινούν της ύπαρξής σου οι φλόγες;

Και πώς
στου απελπισμού την ύστατη ώρα
της δόξας σου ανατέλλει ο τέλειος ήλιος
κι όλο το εντός μου βάραθρο
φωτίζει;

Λάμπεις στα ύψη ή στο βυθό;
Πλησιάζεις τάχα ή όλο απομακρύνεσαι; 

Ορέστης Αλεξάκης.

                

Αυτό το κερί που άναψα
περαστικός από τον οίκο Σου
δεν είναι η προσευχή μου
για να Σε φτάσει εκεί ψηλά
δεν είναι οι παρακλήσεις μου
ούτε βεβαίως καμιά ελπίδα
που εναπέθεσα σε Σένα.
Η καθαρότητα της ύλης του
δε συμβολίζει το ακηλίδωτο
της πρόθεσής μου
και η μαλακή υφή του
καθόλου δεν υπόσχεται
την εύπλαστη μεταστροφή μου
στη μετάνοια
όπως οι αλληγορίες εγγράματων πιστών Σου
ξέρουν να τυλίγουν.
Μπορεί να μοιάζει μ’ όλα τ’ άλλα
όμως αυτό
ανάφτηκε για να Σου πει
πως ευτυχώς
στέκομαι εδώ αβοήθητος
και πως ακόμα
όσο μπορώ θα λάμπω.

Γιάννης Βαρβέρης

,...ξέρει απ΄ έξω το ποίημα.....

Ε λοιπόν θα το ξέρεις,
το έξυπνο χρήμα έχει στέκι του στις μητροπόλεις,
στο χρυσό του το νήμα σε τυλίγει σαν θύμα,
με την πρώτη σε ρίχνει ματιά.

Ε λοιπόν να το ξέρεις,
το βρώμικο χρήμα περπατάει στις άρρωστες πόλεις
έχει σίγουρο βήμα,ξέρει απ΄ έξω το ποίημα
και σε παίρνει με μια σαϊτιά.

Κι΄ όταν το σκέφτομαι βρέχει σφυριά,
βρέχει καρφιά κι΄ ένα δάκρυ.
Είμαι μονάχος, στέκω μακριά,
βουβός, εκεί σε μιαν άκρη.

Ε λοιπόν να το ξέρεις,
θα ζητάς διψασμένος ένα όνειρο στις μητροπόλεις,
μα θα είσαι δεμένος κι΄ από χέρι χαμένος
στης ζωής τη μεγάλη ζαριά.

Ε λοιπόν θα το ξέρεις,
εραστής πουλημένος θα γυρίζεις στις άχρωμες πόλεις
απ΄ τους φίλους σου ξένος στη γωνιά ξεχασμένος
και στης όχθης την άλλη μεριά.

Κι΄ όταν το σκέφτομαι βρέχει σφυριά,
βρέχει καρφιά κι΄ ένα δάκρυ.
Είμαι μονάχος, στέκω μακριά,
βουβός, εκεί σε μιαν άκρη.

Σε λάθος στιγμή.

Έκανε πάντα τα πάντα για να είναι κοντά. 

Βάδιζε στα ίδια βήματα και ας από την χαραμάδα, μόνο το φως έβλεπε.

Είχε το θάρρος να λέει ότι η ψυχή πρόσταζε.

Ζητούσε μόνο να τον νιώσει,
το σ΄αγαπώ   πάντα σε λάθος στιγμές ξεστόμιζε

όχι από την ανάγκη που μας κάνει να το λέμε

Η μοναξιά δεν είναι η ανάγκη του σ΄αγαπώ.

"Σ΄αγαπώ και στις λάθος στιγμές που το ξεστομίζω"

Κανείς να μην το ακούσει παρά μόνο να το νιώθει, στις δύσκολες ώρες
στις στιγμές που η λογική  κλείνει τα μάτια της  ψυχής

Χρειάζεται να το ακούς, μα προπάντων με εκείνα τα μάτια να το βλέπεις.
Στις λάθος στιγμές ένα σ΄αγαπώ πόσο σωστά προσφέρεται από ψυχή σε ψυχή
Στις λάθος στιγμές η κραυγή του για σένα

Στην μόνη... της ζωής του.. σωστή στιγμή ας λάθος... το ξεστομίζει
 ...εσύ να τον ακούς. 

Χρειάζεται να τον ακούς, μα προπάντων με εκείνα τα μάτια να το βλέπεις.
Στις λάθος στιγμές ένα σ΄αγαπώ πόσο σωστά προσφέρεται  από ψυχή για ψυχή.
Να τον βλέπεις όταν σε λάθος στιγμές την ψυχή του σου προσφέρει  

Όχι από την ανάγκη μας την μοναξιά ερωτά να κανουμε 
παρά μονάχα ότι η ψυχή προστάζει,
Σε λάθος στιγμή το μόνο που να  μέτρα   σ΄αγαπώ να ναι, σε λάθος στιγμή.
Γ.Δάλλης







                                                                      































 

Πλατάνια ψηλά να αγαπάς

                                    

                                Είχε μάθει να δίνεται,να γίνεται οχι σαν του σκυλιού το δόσιμο

                                                                  όχι ότι οι άνθρωποι χρειαζόταν να θέλουν.

                                               Ήταν πιο βαθύ, πλημμυρισμένος αγάπη πάντα έστεκε

                                                                                 τόσο πολύ που έμοιαζε  πλατάνι.

                                    Τα πλατάνια εκεί στέκουν τεράστια, νεράκι χρειάζονται μόνο

                                                                                μα και όταν αυτό στερέψει, πάλι....

                                                Δεν φεύγουν δεν καμπουριάζουν στον καιρό μονάχα 

                                                                           τις ρίζες τους πιο μακρυά στέλνουν.

                                                    Αν ψηλό πλατάνι δείτε  μην του πείτε γιατί  στέκει...

                                                                                        θρόισμα θα ναι η απάντηση...

                                                                                                         παλάμες δυνατές

                                                                                                             το άγγιγμα του.

                                      Και αν άνθρωποι το ρυάκι που το πλατάνι πότιζε, υπήρξατε

                                                                            και κυλήσατε μακρυά την θάλασσα

                                                                                                                      να βρείτε.

                                              Και αν η αλμυρά της δεν ήταν η γλυκιά σας προσμονή 

                                                                                  τότε  βροχή γυρίστε στο ακίνητο 

                                                                                                          που πάντα στέκει  

                                                                                                                         πλατάνι.

                                                           

                                                                              Γρηγόρης Δάλλης  

           
 

Στην κόλαση έχει παγωνιά, 'να το θυμάσαι'...

                                                                                                    photo by Eikoh Hosoe         

Τις κρύες νύχτες μόνο η ψυχή μπορεί να τις ζεστάνει .

Τα μαύρα βράδια τα σκοτεινά  μια σκέψη να τα κάψει
μπορεί.

Έτσι λοιπόν μένω ζεστός...ναι... μπορώ να διακρίνω στο
σκοτάδι.

Η πρώτη ύλη και η τελευταία ...πάντα χαρακτήριζε τα βασικά  στοιχειά της ζωής..
εσύ.

Μου μένει η ανάσα για να διατηρώ την φλόγα, ...θέλει αέρα η φωτιά...
εγώ.


Στην κόλαση έχει παγωνιά, 'να το θυμάσαι'...



Να καιγόμαστε αξίζει.
Γ.Δάλλης 

 

Off

                                                                         OFF

Αλλάζει Ξέχνα το.

Οτι μπορώ

να αγαπώ και αύριο.
Θυμήσου ότι το χτες  αλλάζει

το βαρύ το αύριο μας.

Ορκίσου ότι μπορείς να με ξεχάσεις.

όχι αληθινά.. 

'Μα τις υποσχέσεις σου πάντα να κρατάς μου έμαθες' 

 

Αν τα καταφέρεις εσύ, θα σε ξεχάσω και εγώ

ίσως αληθινά , ίσως όχι, μα τις υποσχέσεις να τιμώ

σου είχα μάθει.

Η μονή αλήθεια είναι η αλήθεια μας.

Είναι βαρύ το αύριο για να σε κουβαλήσω από το χτες μου

στο υπόσχομαι.

Γ.Δάλλης