.

Πολλές φορές, σκοντάφτω πάνω σε τελείες..

και τσατίζομαι γιατί πάντα οι τελείες..

δεν αφήνανε τις λέξεις..
                                                  ..να δραπετεύσουν... 

 
Γ.Δάλλης 
                                                                                                                

Ποια είναι τα «φτερά του έρωτα»; Τα διαφορετικά του πρόσωπα; Πώς είναι δυνατό να χωράει όλες αυτές τις εκρηκτικές δυνάμεις που δοκιμάζουν τα όρια μας, την αγάπη, το πάθος, τη ζήλια; Πόσο τυφλός, ωμός, κεραυνοβόλος, παράλογος, υπερβατικός μπορεί να γίνει ή πόσο σοφός, ώριμος, λογικός, υποταγμένος σε «προδιαγραφές» και σχηματοποιήσεις; 

ΑΑΑ
Άρνηση
Απογοήτευση
Αδικία

- Νυχτερινή βάρδια -

Απόψε το εργοστάσιο είναι ένα πειθαρχημένο φυτό θερμοκηπίου.

Εκατοντάδες μηχανές βουίζουν ρυθμικά.

Αταραξία ρυθμού. Φωνή των ντεσιμπέλ.

Νύχτ’ αποκοιμισμένη στις επιφάνειες των μετάλλων.

Παρατημένοι γερανοί. Δεν έχουν πια τι να σηκώσουν.

Ούτε καν την ανυποληψία των χειριστών τους.

Έρπουν λευκόπαχoι ατμοί. Τα χημικά υγρά ραντίζουν το σκοτάδι.

Κυλούν στους υπονόμους της μέρας τα απόβλητα πεπραγμένα.

Υπονομεύουνε την ηθική της νύχτας.

Έρπουν τα όνειρα των εργατών της βάρδιας.

Τα μάτια χύνονται σε δάκρυα νοσταλγίας

πάνω στο μαύρο ταινιόδρομο του σπαστήρα.

Όταν θα φτάσουν στις σχάρες διαλογής

όσα δεν έχουν το αναγκαίο μέγεθος θ' απορριφθούν.

 

Γ.Θεοχαρης 

Στεγνα και στεγανα

Η διαφορά θερμοκρασίας σε δακρύζει

αγάπη-μίσος/πόνος-χαρά/

Μα τα δάκρυα στεγνώνουν

γη-ουρανός/πάθος-απάθεια

θα βρέχει μακρυά σου

Γ.Δάλλης

Συνταγή

Παίρνεις από τον πάγκο ότι χρειάζεσαι... ένα Π αν θες το "γυρίζεις" ανάποδα να χωρέσουν τα υπόλοιπα, ένα-δυο ήτα , ένα γιώτα, ένα σίγμα και ένα "τέλειο κύκλο" να τα περιβάλει .. ανακατεύεις καλα τα σιγοψηνεις , πάντα με χαμηλή φωτιά να δέσουν ...μένεις εκεί σαν και εσύ να δένεις μαζί τους, στον ατμό ότι δεν θα χρειαστεί χάνετε , περνούν μέρες... χρόνια μερικές φορές, άλλες πάλι μια στιγμή φτάνει ...... θα μου πεις βέβαια, όχι δεν μαγειρεύεται η Ποίηση.. 

Αστική-αστρική διαδρομή με λεωφορείο

Μην νομίσει κάνεις ότι έχει να κάνει με έναν κλασσικό άνθρωπο ...κάπου στο υπερπέραν τρέχω που και που γυρίζω στα εγκόσμια να δηλώσω <<ότι εδώ κατοικώ>> μετά φεύγω, ξανάρχομαι, φεύγω ...αστική-αστρική διαδρομή με λεωφορείο ...
Καμιά φορά, νομίζω ότι έχω φτάσει στον προορισμό μου ,μάταια όμως ,καθώς ι ο οδηγός φωνάζει, μισή ώρα στάση 
αντιλαμβάνομαι του ταξιδιού το μάκρος. 
Μην νομίσει κανείς ότι έχει να κάνει με ένας κανονικό άνθρωπο, αυτούς τους βρίσκεις στη γη η στα αστέρια.
Στάσεις μονάχα της μισής ώρας στο κοσμικό αυτό ταξίδι,  που της αφήνω η με αφήνουν σαν της άσπρες γραμμές του δρόμου σαν την διάρκεια ενός βλέμματος, από το ένα άστρο στο άλλο.
Μην θαρρείς λοιπόν πως είμαι σαν τους άλλους ανθρώπους ίσως γιατί δεν βρήκα πότε κανέναν τους  στην "φεύγω έρχομαι" διαδρομή μου.

  

Γ.Δάλλης 
Μάιος του 13