Χόρχε Λ. Μπόρχες

Κάθε ζωή διαμορφώνεται από μια μοναδική στιγμή, τη στιγμή που ο άνθρωπος συνειδητοποιεί, μια για πάντα, ποιος είναι.

Τετράγωνη λογική,τετράγωνη ζωή.

                                                Μικτή τεχνική. Ακρυλικά και σκόνες σε καμβά 80Χ80 by G.Dallis 


                                 Τετράγωνη λογική,τετράγωνη ζωή σε ομόκεντρους κύκλους 
                                 χρωμάτισε-σκίσε,χαρακτηρίσου και χαρακτήρισε.
                                 Μαύρο βαθύ έξω από το παράθυρο,κάπου κάπου ένα φως
                                 να φωτίζει τις τέσσερις γωνίες και να νομίζεις πως έφτασε
                                 η ώρα της λύτρωσης.

                                 Έπειτα ξανά σκοτάδι να σου φωνάζει φυλακίσου.
                                 Φυλακή σου!! Η τετράγωνη λογική σου όσους κύκλους και να
                                 κάνεις στην τετράγωνη ζωή σου ,όσο χρώμα και να βάλεις
                                 στην ατέρμονη ψυχή σου.
                               
                                Και ξαφνικά, ένα ακόμη φως  αυτοκίνητου βιαστικά , παρεκβατικά σχεδόν        
                                φωτίζει τις γωνίες σου, έτσι γίνεται πάντα.Να βιάζεται το σκοτάδι στο φως.
                                Ορκίσου πως θα χρειάζεσαι έναν ομόκεντρο ήλιο μέσα σου δυνατό, τόσο                                 δυνατό  που δεν θα  μπορεί να σε βιάσει ξανά το περαστικό. 



                              Γρηγόρης Δάλλης
                                
                             
                               
                                
                               
                              
                                 

Ἡ ἀγάπη εἶναι ὁ φόβος...

Ἡ ἀγάπη εἶναι ὁ φόβος ποὺ μᾶς ἑνώνει μὲ τοὺς ἄλλους
Ὅταν ὑπόταξαν τὶς μέρες μας καὶ τὶς κρεμάσανε σὰ δάκρυα
Ὅταν μαζί τους πεθάνανε σὲ μίαν οἰκτρὴ παραμόρφωση
Τὰ τελευταῖα μας σχήματα τῶν παιδικῶν αἰσθημάτων
Καὶ τί κρατᾷ τάχα τὸ χέρι ποὺ οἱ ἄνθρωποι δίνουν;
Ξέρει νὰ σφίγγει γερὰ ἐκεῖ ποὺ ὁ λογισμός μας ξεγελᾷ
Τὴν ὥρα ποὺ ὁ χρόνος σταμάτησε καὶ ἡ μνήμη ξεριζώθηκε
Σὰ μίαν ἐκζήτηση παράλογη πέρα ἀπὸ κάθε νόημα;
(κι αὐτοὶ γυρίζουν πίσω μιὰ μέρα χωρὶς στὸ μυαλὸ μία ρυτίδα
βρίσκουνε τὶς γυναῖκες τους καὶ τὰ παιδιά τους μεγάλωσαν
πηγαίνουνε στὰ μικρομάγαζα καὶ στὰ καφενεῖα τῆς συνοικίας
διαβάζουνε κάθε πρωὶ τὴν ἐποποιία τῆς καθημερινότητας.)
Πεθαίνουμε τάχα γιὰ τοὺς ἄλλους ἢ γιατὶ ἔτσι νικοῦμε τὴ ζωὴ
Ἢ γιατὶ ἔτσι φτύνουμε ἕνα-ἕνα τὰ τιποτένια ὁμοιώματα
Καὶ μία στιγμὴ στὸ στεγνωμένο νοῦ τους περνᾷ μίαν ἡλιαχτίδα
Κάτι σὰ μιὰ θαμπὴ ἀνάμνηση μιᾶς ζωικῆς προϊστορίας.
Φτάνουμε μέρες ποὺ δὲν ἔχεις πιὰ τί νὰ λογαριάσεις
Συμβάντα ἐρωτικὰ καὶ χρηματιστηριακὲς ἐπιχειρήσεις
Δὲ βρίσκεις καθρέφτες νὰ φωνάξεις τ᾿ ὄνομά σου
Ἁπλὲς προθέσεις ζωῆς διασφαλίζουν μίαν ἐπικαιρότητα
Ἀνία, πόθοι, ὄνειρα, συναλλαγές, ἐξαπατήσεις
Κι ἂν σκέφτομαι εἶναι γιατὶ ἡ συνήθεια εἶναι πιὸ προσιτὴ ἀπὸ τὴν τύψη.
Μὰ ποιὸς θὰ ῾ρθεῖ νὰ κρατήσει τὴν ὁρμὴ μιᾶς μπόρας ποὺ πέφτει;

M.Αναγνωστάκης 

Αντίξοο.

Πικρός μα τον συνηθίζεις τον καπνό. 

Η φλόγα κρυμμένη μέσα σου θαρρείς

Φωτιά παίρνεις, φωτιά δίνεις.

Και ας σε έπεισαν ότι το λευκό

δεν είναι αντίξοο, φθαρμένη ανάσα

το γαλάζιο.

Το κορμί σου πλώρη στην ζωή, πρόβαλε

Γνωστή η τρικυμιά της το ξέρεις.

Το ξέρουν και τα βράχια, πνιγμένες πέτρες

θα έλεγες αν δεν είχες ναυαγήσει.

Μα πόση θάλασσα έχουν τα δάκρυα. 

Τα βράχια το ξέρουνε.

Βουνά ήταν κάποτε και τον ουρανό στήριζαν

Και ας τα έπεισαν πως δεν είναι αντίξοο

το γαλάζιο.

Κυμάτιζε εκεί στο μεταίχμιο, αλμύρα και

μαύρη πέτρα να γεύεσαι, όσοι σε πείσανε

για το αντίξοο, ξεχνούν την ύπαρξη σου.

Γρηγόρης Δάλλης 

23 / 2 / 2012

Στα οδοφργματα συχναζει η ζωη

 <<ΣΤΙΧΟΙ ΠΟΥ ΨΑΧΝΟΥΝ ΜΟΥΣΙΚΗ >>επικοινωνήστε στο info@dallis.gr

Η ζωή συχνάζει στα οδοφράγματα   φίλε αλλάξανε τα γράμματα ότι σου μάθαν

για ειρήνη και παιδεία,  έγιναν δώρα στη μεγάλη τους ληστεία

Εσύ τα βλέπεις και σωπαίνεις τους άλλους πάντα καρτεράς και δεν πηγαίνεις

Μάθε πως άνθρωποι βουλιάζουν σε γωνιές σήκω και σπάσε θεωρίες παγωνιές

Η πάλη τώρα δε είναι ταξική σβήνει μια χώρα και εσύ κάθεσαι εκεί

Το ξέρω είσαι ένας από εμάς σπάσε την τηλεόραση και μην κολλάς

Στους δρόμους βγες  εαυτούς μην ξεγελάς ζωή υπάρχει μόνο αν γελάς

Η πόλη έσβησε στο είπανε αυτοί μα  νιώθεις κάτι τρυπάει την ψυχή

Πιάσε το χέρι μου και πάμε από την αρχή χάνονται μόνο όσοι είναι υποτακτικοί

Τετρακόσια έτη  δεν τα θέλουμε ξανά  ζήσε ελεύθερος και αυτό να ξέρεις τους πονά

Η ώρα έφτασε φουντώνει μια φωτιά με αγώνες έφτιαξε ο κόσμος την χαρά

Μα αν σου πρέπει ένας λυγμός κάτσε και κοιτά πως σβήνει αυτό το φως

Ελευθερία το είπαν τα χρόνια τα παλιά σκάσε και κοιτά ξημερώνει σκοτεινιά

Και όταν αύριο ψυχή θα ξεπουλάς όταν θα φτάσεις να μην έχεις για να φας

Εμείς στον δρόμο θα έχουμε μιλιά  φωτιά τσεκούρι για μια ελεύθερη γενιά

Γρηγόρης Δάλλης

17 / 2 / 2012

                Ελεύθερος χρόνος και τσιγάρο, ουσιαστικό ψέμα και φωτιά αγανάκτησης.

                                  Ένας κυρίαρχος πανικός στις ουσιώδες ανάγκες.

        Τις νεκρές ώρες απέναντι σε μια οθόνη η σκυμμένος σε μια λευκή σελίδα

        χρειάζεσαι ένα σύντροφο, κάτι ουσιαστικό και ψεύτικο συνάμα, μια

        κοινωνική δικτύωση.

                                           …….ουσιαστικό ψέμα.

        Στον πολύ ‘’δοσμένα’’ ελεύθερο χρόνο μας  η τρομοκρατία είναι η έλλειψη

        καπνού, όχι από την μάχη των δρόμων ,όχι από τις φωτιές της αγανάκτησης

        αλλά από την απουσία ενός τσιγάρου.

                                            .……φωτιά αγανάκτησης.

        Η σελίδα που αναζητάτε δεν βρέθηκε, δοκιμάστε αργότερα και ο πανικός

        τον  κυριεύει, σαν την στιγμή που κάθισες στον καναπέ και καταλαβαίνεις

        ότι τα τσιγάρα τελείωσαν και έχει βραδιάσει.

                                             …….. κυρίαρχος πανικός.

        Ο ελεύθερος χρόνος θηλιά στον λαιμό φαντάζει, χωρίς την παρουσία  των

        πραγμάτων  που τόσο έντεχνα παντρεύουμε στην ξεκούραση η στην ανάγκη

        μας για <<ουσίες>> μυαλού και κορμιού. 

                                              …….. ουσιώδες ανάγκες.

        Η μοναξιά μετριέται διαφορετικά, σημεία των καιρών σκέφτεται… έπαψε να

        έχει δάκρυα  και αποδοχή, μόνο η πικρία μένει ιδία σαν συναίσθημα. Το    

        hardware αναβαθμίστηκε  ριζικά

                                              .…...... Delete

        Και ο κέρσορας να έχει σφυγμό...άσπρο μαύρο άσπρο μαύρο..

         

        Γρηγόρης Δάλλης

        16 / 2 / 2012

                                            

Είσαι λοιπόν

η εντός μου προβολή
μιας άλλης παρουσίας
ή μήπως
του εαυτού μου αντικατοπτρισμός;

Δικό σου είναι αυτό το ήπιο φως
ή το αντιφέγγισμα είναι
του μέσα μου αινιγματικού
κι ανεξιχνίαστου όντος;

Πού σβήνονται τα σύνορα
της ύπαρξής μου
και πού αρχινούν της ύπαρξής σου οι φλόγες;

Και πώς
στου απελπισμού την ύστατη ώρα
της δόξας σου ανατέλλει ο τέλειος ήλιος
κι όλο το εντός μου βάραθρο
φωτίζει;

Λάμπεις στα ύψη ή στο βυθό;
Πλησιάζεις τάχα ή όλο απομακρύνεσαι; 

Ορέστης Αλεξάκης.