Γ.Π.ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΠΟΙΗΣΗ

η θλίψη έκλαψε
ύστερα θύμωσε
έσκισε το πέπλο του κόσμου περπάτησε μέσα στα χρώματα
κοιμήθηκε γυμνή κάτω από το φεγγάρι
είδε όνειρα βουτηγμένα στο μέλι
φόρεσε στεφάνι το φως
ξέπλεξε τα μαλλιά της
κολύμπησε στη λίμνη της ηδονής
πέρασε απαλά στον νεραϊδότοπο
μυήθηκε στην ομορφιά
έκανε έρωτα με όλες τις υπεροχές πιθανότητες
πότισε με τους οργασμούς την εξαίσια άνθη
γέλασε αρχαϊκές μουσικές
πείνασε ζουμερούς καρπούς
έπαιξε με τις σκιές
τραγούδησε της κραυγές των ενστίκτων
αγκάλιασε με πάθος τα ζώα
ταξίδεψε στα φτερά των πουλιών
δίψασε κοσμικό σπέρμα
ούρλιαξε ολόκληρες ελευθερίες
βίωσε την ανείπωτη χαρά
αγάπησε το θαύμα
το χάρισε στην πραγματικότητα
αυτή το φυλάκισε
και έχασε την μνήμη του
την όραση του
τις άλλες αισθήσεις



η θλίψη κλαίει
ύστερα θυμώνει
παλεύει κρυφά με βουβή πίστη
σκάβει υπόγεια ως το κελί
δοκιμάζει την αντοχή της
την ξεπερνά
σμίγει πάλι με το θαύμα
το λευτερώνει
το κρύβει στην φαντασία της
του διηγείται παραμύθια
του φέρνει μνήμες καθάριες
αρώματα από τον κήπο του
του ζωγραφίζει την ελπίδα
τον παλιό έρωτα της
του προσφέρει γεύσεις
κι απίθανες σκέψεις
το θαύμα σιωπαίνει
κείτεται ανήμπορο μες
στην ψευδαίσθηση της ζωής
όμως η φαντασία δεν μαραίνεται
κι η θλίψη δεν κλαίει
μόνο πεισμώνει
ως το κάποτε



Μάρτης 98

(Από την ποιητική συλλογή Ανθισμένο τίποτα του Γιάννη.Π.Γιαννακόπουλου )

Εσωτερικές ειδήσεις

Σ’ αυτό τον τόπο δε βρίσκω εύκολα το Νότο
να ξέρω από πού φυσάει
ούτε τη Δύση σαν θεία να με νουθετήσει
τα ‘χω χαμένα και στροβιλίζομαι σαν σβούρα
μες το κενό και τη θολούρα σ’ αυτό τον τόπο

Σ’ αυτό τον τόπο δε βρίσκω εύκολα τον τρόπο
να πω το ναι να προχωρήσω
γιατί το όχι έχει μακρύτερη απόχη
και παραπαίω ανάμεσα σ’ αυτά τα δύο
με ένα ίσως επενδύω

Σ’ αυτό τον τόπο πιάνεις πιο εύκολα το λόττο
από τη σκέψη του πλησίον
γιατί ο άλλος έγινε πρόσφατα μεγάλος
και δεν ακούει παρά μονάχα ό,τι θέλει
μ’ όλα τα δάχτυλα στο μέλι
σ’ αυτό τον τόπο

Σ’ αυτό τον τόπο δε βρίσκω εύκολα το στόχο
να πιάσω κέντρο επιτέλους
γιατί το κέντρο δεν είναι ακίνητο σαν δέντρο
μετακινείται αλλάζει θέση κάθε λίγο
και προσπαθώ να τ’ αποφύγω

Σ’ αυτό τον τόπο που όλα γίνονται με κόπο
και πάντα κάποιος άλλος φταίει
έχω προσέξει όσοι ξυπνάν από τις έξι δεν έχουν λόγο
μόνο αυτιά να μας ακούνε και χέρια να χειροκροτούνε
σ’ αυτό τον τόπο μα κάποτε θα βαρεθούνε
και θα μας γράψουν στα παλιά τους
εκτός κι αν έχουν λερωμένη με κάποιο τρόπο τη φωλιά τους
με κάποιο τρόπο σ’ αυτό τον τόπο  

Μιχάλης Γκανάς 

Μουσική και ποίηση

http://www.e-radio.gr/player/player.asp?btid=1&sid=945&cid=undefined&rid=unde


Κάθε Κυριακή 8 με 10 μμ "Μουσική και ποίηση"... ότι το σώμα δεν μπορεί να φτάσει ..... μόνο στον Veto fm 91,0.  

11

Δεν ξεριζώνονται οι νύχτες από μέσα μας,
βλασταίνουν φύλλα και κλαδιά
κι έρχονται τα πουλιά του έρωτα και κελαηδούνε.
Δεν ξεριζώνονται οι νύχτες από μέσα μας,
οι σπόροι τους φυτρώνουν δάσος σκοτεινό,
στις λόχμες του ο φόβος ενεδρεύει.
Ζώα μικρά και ζώα άγρια το κατοικούν,
όχεντρες έρπουν και ρημάζουν τις φωλιές μας,
λιοντάρια ετοιμάζονται να μας ξεσκίσουν.
Δεν ξεριζώνονται οι νύχτες από μέσα μας,
έγιναν δάσος σκοτεινό και μας πλακώνουν. Ν.Χριστιανόπουλος

Παίρνω φόρα και ζυγίζω τον καιρό
το κορμί μου στο κενό να εμπιστευτώ
και ξεχνάω πως κι αυτό τον ουρανό
τον έχουν πουλημένο....

Ο τόπος μας

«Οι μέρες μας
παίρνουν το δρόμο τους για λίγο ψωμί και μεγάλες λιακάδες.»...
Οι στίχοι αυτοί είναι χαρακτηριστικοί για τη ζωή των Ελλήνων. Οι μέρες τους ξεκινούν για λίγο ψωμί, μιας και ο τόπος αυτός δεν έχει να τους προσφέρει πολλά αγαθά, αλλά με μεγάλες λιακάδες, μια αναφορά στην έντονη ηλιοφάνεια της χώρας που μας προσφέρει παράλληλα και μια αίσθηση αισιοδοξίας κι ελπίδας. Παρά το γεγονός ότι η ελληνική γη δεν έχει τη γονιμότητα που συναντάται σε άλλες χώρες, αντισταθμίζει τις ελλείψεις χάρη στο μεσογειακό της κλίμα με την πλούσια ηλιοφάνεια.
Στο σημείο αυτό ο ποιητής αφήνει για λίγο την περιγραφή του τοπίου και στοχάζεται πάνω στη ζωή των συμπατριωτών του, η οποία είναι βέβαια κοπιαστική με πενιχρά ανταλλάγματα, αλλά γεμάτη φως κι ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο. «Κάθε νύχτα απ’ το ξερό πηγάδι
βγαίνουν τ’ αγάλματα προσεχτικά κι ανεβαίνουν στα δέντρα.»
Το ποίημα κλείνει με μια υπερρεαλιστική εικόνα που κρύβει ένα ακόμη μήνυμα ελπίδας για την ανατροπή της παρούσας κατάστασης και για την επιστροφή στην πρότερη κατάσταση ελευθερίας. Η εικόνα αυτή εκλαμβάνεται ως υπερρεαλιστική υπό την έννοια πως δεν μπορούμε να αποδεχτούμε το νόημα της κυριολεκτικά, δεν αποτελεί δηλαδή μια εικόνα σύμφωνη με την πραγματικότητα, μπορούμε όμως να αντλήσουμε τα συναισθήματα και τα μηνύματα που εμπεριέχονται σ’ αυτή.
Τα αγάλματα, ως σύμβολα του παρελθόντος, ως μνήμες παρελθοντικών καταστάσεων -τότε δηλαδή που η χώρα δε βίωνε αυτή την εμπειρία ανελευθερίας και καταπίεσης- ανεβαίνουν στα δέντρα για να εποπτεύσουν το χώρο, μένοντας σε μια στάση αναμονής. Οι συνθήκες δεν είναι ακόμη κατάλληλες για να επέλθει η ζωογόνησή τους -το πηγάδι είναι ξερό-, αυτό όμως δε σημαίνει ότι δε θα έρθει η στιγμή που οι μνήμες αυτές του παρελθόντος θα δώσουν το έναυσμα για την πολυπόθητη ανατροπή.
Ο ποιητής θέλοντας να περάσει το μήνυμα της μελλοντικής ανατροπής του καθεστώτος, χρησιμοποιεί την υπερρεαλιστική αυτή εικόνα, η οποία δεν αποτελεί βέβαια ευθεία επίθεση στη δικτατορία, αφήνει όμως να υπονοείται η μελλοντική δράση των αγαλμάτων, η μελλοντική εμπρηστική τους δράση, καθώς οι μνήμες της ελευθερίας και της αγωνιστικής διάθεσης των προγόνων, θα έρθουν να αφυπνίσουν τους τωρινούς πολίτες της χώρας.

Γ.ΡΙΤΣΟΣ από το ποίημα Ο ΤΟΠΟΣ ΜΑΣ ανάλυση ο Κ.Μαντης

«Τέχνη είν’ η συγκίνηση που σε τινάζει πάντα στον αέρα»!
  

Νίκος Καρούζος